Κυριακή, 9 Δεκεμβρίου 2012

Bossa Nova


Μπαλωσε καλα τις χαραμαδες
Φυσαει εξω - λυσσομαναει
Και θα αρπαξουμε καμια πνευμονια
Πριν καν το καταλαβουμε.

Βαρυς χειμωνας ερχεται

Μακρυς καιρος κοντευει*
Και πρεπει να γραψουμε τραγουδια
Να χορευουμε να ζεσταινομαστε.

Τραγουδια κοκκινα του ερωτα, του αιματος
Τραγουδια συμβολα.
Σε ρυθμο μισο ανταρτικο μισο τσιγγανικο
Τραγουδια λημερια και φαρους.

Καποιος ειπε πως οταν ποναει η ψυχη
Σημαινει οτι ψηλωνει
Αρκει να μην της χτιζεις ταβανι
Αστη να βρεχεται και θα μαθει να στεγνωνει.

Τελικα ασε τις χαραμαδες
Και πιασε γκρεμισε τους τεσσερις τους τοιχους
Και οσο γραφουμε τα καινουρια τα τραγουδια
Στα ανεμοβροχια χορεψε μου Bossa Nova.

*De Facto - Μακρυς Καιρος Κοντευει

Κυριακή, 2 Σεπτεμβρίου 2012

...Μιλώντας για Χρόνο...

Ολος μου ο καπνός έχει τελειώσει
Αλλα αύριο θα έχω καινούριο.

Ολα μου τα μπουκάλια έχουν αδειάσει
Αλλα αύριο θα αγοράσω.

Ολες μου οι κιθάρες εχουν σπασμένες χορδές
Αλλα αύριο θα πάω να πάρω.

Ολες τις νύχτες μένω ξύπνιος
Αλλα αύριο θα κοιμηθώ βράδυ.

Ολοι μου οι έρωτες φαίνονται άπιαστοι
Αλλα αύριο θα τους ζήσω.

Ολοι μου οι φίλοι έχουν αλλάξει
Αλλα αύριο θα ξαναγίνουν οπως τους θέλω.

Ολη μου η ιδεολογία κάθε μέρα σιγοσβήνει
Αλλα αύριο θα κυριεύσει.

Ολο μου το επαναστατικό πνεύμα κάθε μέρα καταπνίγεται
Αλλα αύριο, ατόφιο, θα είναι πάλι εκεί.

Ολη μου την ψυχολογία την νιώθω γαμημένη
Αλλα αύριο θα γεννηθώ πάλι από την αρχή.

Ολο μου το είναι νιώθω να το χάνω κάθε μέρα
Αλλα αύριο θα είμαι πάλι εγώ.

Ολες μου οι ελπίδες μιλάνε για αύριο.
Αλλά αύριο θα μιλάνε για αύριο.




Τετάρτη, 29 Αυγούστου 2012

Περί Αφυπνίσεως και Χορού


Θα ξυπνησεις ενα πρωι. Το κορμι σου απο την ζεστη θα κολλαει, και θα φτιαξεις εναν καφε, για να ξεπλυνεις την αδρανεια του υπνου απο πανω σου.

Θα δεις οτι τα ακροδακτυλα σου εχουν ρωγμες. Θα δεις οτι βρωμανε σαπιες χορδες, και νοτες που σπανια γραφτηκαν. Πως εφτασες ως εδω?

Εφτασες και καταλαβες. Καταλαβες πως ολα τα αγαπας το μισο απο οσο πρεπει, και οσα μισεις τα παλευεις το μισο απο οσο πρεπει.
Καταλαβες οτι για καθε φως που φανερωνει τους ανθρωπους, υπαρχουν αλλα πεντε για να τους κρυβουν και να τους αποπροσανατολιζουν.

Καταλαβες οτι τοσο καιρο κατι μεσα σου ουρλιαζε ματαια, και απορεις αν συμβαινει σε ολους . Η σιωπη ειναι οπλο στα χερια των δυνατων, και εμφανες πλεονεκτημα των αδυνατων εναντια στους ομοιους τους.

Και αυτο το "κατι" σε ξυπναει για τα καλα, και αρχιζεις να Τους ψαχνεις. Μεσα στο χαος απο οθονες Τους ψαχνεις, να γινεις ενας απο Αυτους. Απο Αυτους που χορευουν διχως αυριο, και δεν λογαριαζουν λεπιδι και φοβο.

Απο Αυτους που σε κοιταν στα ματια, και δεν δισταζουν μηπως τους πεσει κανα συναισθημα απο τα ματια μπροστα σου. Απο Αυτους τους μονιμα ερωτευμενους, ως το τελος ορκισμενους, τους αιωνια μεθυσμενους, μες στην νυχτα βαπτισμενους. Μετα δεν Τους βρισκεις. Και πως να τους βρεις?

Αφου ποτε σου δεν εμαθες να χορευεις. Και Οσους προσφερθηκαν να σου μαθουν, τους γελασες ειρωνικα. Της ελευθεριας τους χορους τους μαθαινεις μονο με το δερμα σου παραμερισμενο, την ψυχη σου εκτεθιμενη και τις αισθησεις σου σε ντελιριο.

Μετα απορεις αν υπαρχουν ακομα Αυτοι. Μετα απορεις αν υπηρξαν ποτε. Μετα καταλαβαινεις οτι δεν εφτασες πουθενα. Μετα καταλαβαινεις οτι δεν καταλαβες τιποτα. Μετα καταλαβαινεις οτι δεν ξυπνησες ποτε.